Spadek temperatury poniżej zera inicjuje w roślinach procesy związane z przygotowaniem do zimowego spoczynku. W liściach zachodzi degradacja chlorofilu, co prowadzi do zmian ich zabarwienia na żółte, pomarańczowe i czerwone barwy, kończąc ich aktywność fotosyntetyczną. To także czas, gdy drzewa ograniczają przepływ soków i zamykają aparaty szparkowe, by zminimalizować utratę wody w surowych warunkach.

Przymrozek oddziałuje także na faunę puszczańską. Dla wielu zwierząt to sygnał do intensyfikacji działań przygotowawczych do zimy, takich jak zgromadzenie zapasów czy zmiana zachowań łowieckich. Niektóre gatunki, np. żubry, zmieniają wybór siedlisk w zależności od wilgotności gleby i dostępności pożywienia — w chłodne, suche dni częściej pojawiają się w olsach, podczas gdy w mokre lata korzystają z drzewostanów iglastych. Przymrozek może też ograniczać aktywność drobnych bezkręgowców i owadów, co ma wpływ na łańcuch pokarmowy.

Ponadto, niskie temperatury sprzyjają powstawaniu szronu, który może wpływać na delikatne struktury roślin i grzybów, w tym jedne z najbardziej różnorodnych gatunków mykoryzowych w Puszczy. Przymrozek to zatem istotny element letnio-jesienno-zimowego cyklu biologicznego Puszczy Białowieskiej, podkreślający jej naturalną dynamikę i zdolność adaptacji do zmiennych warunków środowiskowych, które kształtują ten ekosystem leśny.